Hoe meer we onszelf verdiepen in het aanstaande gloeilampverbod, hoe meer de waanzin van de (milieu)politiek ons duidelijk wordt. De hedendaagse politiek wordt geregeerd door eigenbelang. Er zijn in de maatschappij contrasten aan het ontstaan die ongeloofwaardige proporties aannemen. Enerzijds wordt de gloeilamp verboden, omdat dit een energieverslindend luxe-artikel zou zijn. Anderzijds komt een verbod op terrasverwarmers niet van de grond. Met lede ogen ziet de objectieve beschouwer het aan. Mij schieten de prachtige, doch melancholische klanken van het nummer “Mad World” van Gary Jules te binnen. In wat voor een wereld leven we?
Deze vraag is niet geheel onterecht. Wat op het eerste gezicht een goed initiatief blijkt te zijn voor onze wereld, kan een beerput aan economische en egocentrische belangen herbergen. Graag neem ik u bij de hand.
Een van de nog immer onopgeloste problemen van spaarlampen is de afvoer ervan. De spaarlamp is namelijk chemisch afval. Enkele maanden geleden las ik met verbijstering op de website van LightRec, de instantie die deze afvoer regelt, de volgende tekst:
Hoe komen die koppen over spaarlampen toch in de krant? Wie verzint dat? LightRec wordt geconfronteerd met een op zijn minst onvolledige berichtgeving over spaarlampen. … Marianne Aalbers van Creative Venue heeft ook een uitgebreide Q&A voorbereid zodat er een eensluidende boodschap kan worden gegeven door iedereen die met LightRec te maken heeft.
In deze Q&A van de ELC (European Lamp Companies Federation) kan men lezen dat de grote fabrikanten van de spaarlampen de handen ineensluiten om de politieke lobby om gloeilamp te verbieden te steunen. Zo wordt bij punt 21 onder andere ontkent dat de levensduur van een spaarlamp niet negatief beïnvloed wordt door regelmatig schakelen. Bij een standaard geteste levensduur van 8000 uur kan men wel 3000 maal schakelen. Is dat wel zo veel? Rekent u even mee: De standaard procedure voor het beproeven van de levensduur is de 3-uurs schakelcyclus (2u45m aan/ 0u15m uit). Dit is vier maal schakelen per dag. Laten we uitgaan van een toilet, typisch een plek waar een gloeilamp goed dienst doet. Drie maal per dag het toilet bezoeken lijkt allerminst overdreven. Gemiddeld zou dit bij drie personen per huishouden al resulteren in 9 schakelingen per dag. Vermenigvuldigen we dit met 320, dan komen we uit op 2880 maal schakelen per jaar! Rekening houdend met 45 dagen vakantie buiten de deur, waar u dan uw behoefte doet onder het maanlicht in de vrije natuur. Alstublieft, uw spaarlamp gaat “ruim” één jaar mee. Wanneer heeft u voor het laatst op de toilet een lamp vervangen?
Verder valt op de website van LightRec het zo mogelijk nog verbijsterende bericht te lezen:
Het heeft even geduurd, maar de spaarlamp is nu echt omarmd door de Nederlandse consument. Naar schatting worden er zo’n 20 miljoen per jaar verkocht en dat getal loopt met de afschaffing van de importheffing op Chinese spaarlampen naar verwachting snel op. Goed voor het milieu en goed voor de portemonnee.
Indien dit bericht klopt staat LightRec voor de uitdaging om zo’n 100.000 gram aan kwik af te voeren. Alleen in Nederland al. Er zit namelijk ongeveer 5 milligram kwikdamp in een spaarlamp. Tenminste de kwalitatief goede spaarlampen. Niet de Chinese rotzooi, die met grote dieseltankers duizenden kilometers wordt vervoerd om hier een “energie-efficiënt” alternatief te bieden. Het zou geweldig zijn om een bericht op hun website te vinden waarin staat hoe ze dat aanpakken.
Hoe komt het nu dat een instantie die belast is met een dusdanig belangrijke en complexe taak alle kritiek zo eenvoudig wegwuift? Een beetje rondsurfen brengt het voor de hand liggende antwoord: “De Jager nieuwe voorzitter voor Stichting LightRec - Martin de Jager is de nieuwe voorzitter van LightRec, de stichting die in Nederland verantwoordelijk is voor de inzameling en recycling van spaarlampen. … De Jager is gepokt en gemazeld in de lichtwereld, mede door zijn internationale carrière bij Philips Lighting.” It’s a mad, mad world.
Entries (RSS)